صحبت کردن زیر فشار: چگونه زبان‌آموزان ایرانیِ انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی از راهبردهای ارتباطی برای حفظ تعامل شفاهی در سطوح پیش‌متوسط و متوسط استفاده می‌کنند

نوع مقاله : پژوهشی

نویسنده
دانشگاه اراک
چکیده
یکی از چالش‌هایی که مکرراً برای زبان‌آموزان ایرانیِ انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) گزارش می‌شود، نه فقدان دانش زبانی به‌خودی‌خود، بلکه دشواری در استفاده مؤثر از آن دانش برای ارتباط شفاهی است، به‌ویژه با توجه به فرصت‌های محدود برای تعامل اصیل انگلیسی. این پژوهش از روش‌های توصیفی و کمّی استفاده کرد. شرکت‌کنندگان ۱۵ زبان‌آموز پیش‌متوسط و ۱۴ زبان‌آموز متوسط EFL بین ۱۶ تا ۲۳ سال بودند که در آموزشگاه زبان تاک در اراک، ایران، ثبت‌نام کرده بودند. آزمون بسندگی نلسون برای تعیین سطح بسندگی زبان اجرا شد. پژوهشگر ۳۶ جلسه را ضبط کرد تا سابقه‌ای دائمی از عملکرد شفاهی زبان‌آموزان برای تحلیل بعدی داشته باشد. هشت جلسه از هر سطح به‌صورت تصادفی انتخاب، رونویسی و سپس کدگذاری شد تا به هر دو پرسش پاسخ داده شود. مقوله‌های کدگذاری شامل ۲۲ نوع بود، بر اساس یک مدل یکپارچه از طبقه‌بندی‌ها که دورنیه و اسکات (۱۹۹۷) ارائه کردند و در اصل از طبقه‌بندی‌های تارون (۱۹۸۰) و فارچ و کاسپر (۱۹۸۳) برگرفته شده بود. برای پاسخ به پرسش اول، پژوهشگر فراوانی و میانگین راهبردهای استفاده‌شده توسط آزمودنی‌ها را محاسبه کرد. برای پاسخ به پرسش دوم، برای بررسی رابطه میان سطح بسندگی زبان‌آموزان و [استفاده از راهبردها]، آزمون خی‌دو به کار رفت. یافته‌ها نشان داد که زبان‌آموزان در هر دو سطح پیش‌متوسط و متوسط، بیشتر از همه به پرکننده‌ها و ابزارهای تعلل، رمزگردانی، درخواست کمک و تکرار گفته‌های خود متکی بودند. در مقابل، راهبردهایی مانند ساختن واژه‌های جدید (واژه‌سازی)، استفاده از اصطلاحات بیگانه‌نما (بیگانه‌سازی)، و بررسی درک شنونده (بررسی‌های درک) کمترین کاربرد را داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که زبان‌آموزان ایرانی EFL به‌شدت به راهبردهای ارتباطی پایه مانند پرکننده‌ها و رمزگردانی متکی هستند، که حاکی از نیاز به آموزش هدفمند برای گسترش توانش راهبردی آن‌هاست. علاوه بر این، نبود همبستگی معنادار بین سطح بسندگی و استفاده از راهبردها حاکی از آن است که توسعه روانی گفتار باید بر مهارت‌های ارتباطی عملی متمرکز شود، نه صرفاً بر دقت زبانی.
کلیدواژه‌ها